RAFİQ YUSİFOĞLU YARADICILIĞINDA YAZ NƏĞMƏLƏRİ

ŞÜTÜYƏR YAZ QATARI

Martın öz gözəlliyi,

Aprelin öz yeri var.

Mayda şahlıq taxtına

Əyləşər gözəl bahar…

Şütüyər yaz qatarı,

Buludlar köks ötürər.

Qupquru yamacları

Muradına yetirər…

Qış uzunu yatanlar

Hey can atar günəşə!

Deşib qarı, boylanar

Novruzgülü, bənövşə!

Qönçələr gülə dönər,

Tumurcuqlar çiçəyə!

Böcəklər can söyləyər

Əsən isti küləyə!

Baharın gəlişinə

Sevinməsək, ar olar!

Çəməndə bəxtəvərdi

Kəpənəklər, arılar!

Çiçək açar badamlar,

Çiçək açar alçalar.

Şütüyər yaz qatarı,

Ildırımlar əl çalar!

Gün qızdırar torpağı,

Çəkilər şaxta, sazaq…

Dağların sinəsində

Şəlalə dönər saza!

Güllərin qoxusundan

Ətirlənər yamaclar.

Yenə verər səs-səsə

Torağaylar, turaclar…

Yaz şehi çiçəklərin

Gözlərində bərq vurar.

Qızılgüllər açılar,

Bülbüllər cəh-cəh vurar…

Çiçəklər çəmənlikdə

Dönər şama-çırağa.

Ilk baharın əlində

Lalə dönər bayrağa!

Yamyaşıl dünyamıza

Baxmaqla doymaz gözlər!

Dağlar yolumu gözlər,

Düzlər yolumu gözlər…

Şütüyər yaz qatarı

Ötər bağçadan, bağdan.

Keçər selli dərədən,

Aşar şimşəkli dağdan…

Qoca dünya gəncləşər,

Hamı rahat yaşayar!

Şütüyər yaz qatarı

Hey gül-çiçək daşıyar…

 QOY GƏLSIN

       BAHAR

Dağa yağıb qar,

Düzə yağıb qar.

Qoy gəlsin bahar,

Ərisin buzlar.

Dağda da çiçək,

Düzdə də çiçək.

Dərsin sevincək

Oğlanlar, qızlar.

Dağda da yonca,

Düzdə də yonca.

Gəlib doyunca

Yesin quzular.

Dağda da yellər,

Düzdə də yellər.

Qoy gəlsin bahar,

Sevinsin ellər, –

Gülsün arzular!…

BAHARIN GƏLIŞI

Düzlərdə qar əridi,

Qış dağlara çəkildi.

Yerdən novruzgülülər

Baş qaldırdı, dikəldi.

Mürgülü bənövşələr

Yuxusundan oyandı.

Budaqlarda yarpaqlar

Yaşıl işıq tək yandı.

Sevinərək ”Yaz gəlib!” –

Deyirdi ağacdələn.

Meşənin qapısını

Döyürdü ağacdələn!

-Aç, aç qapılarını,

Sevimli bahar gəlir!

Gözün aydın, ay meşə,

Budaqlara bar gəlir!

Təzə qonaqlar gəlir,

Sevimli bahar gəlir…

BAHARIN XALÇASI

Ötdü turac, açdı çiçək, gəldi yaz,

Dur çəməni seyr eləyək, ay Niyaz!

Lalə, bənövşə səpilib hər yana,

Düzlərə bax, azca qalır çöl yana!

Xalça hörürmü görəsən ilk bahar?

Hər ilmədə min çiçəyin rəngi var.

Lalələrin hər biri şeh dolçası,

Gör nə qəşəngdir baharın xalçası!

  BU DA BAHAR

Hələ qar əriməyib,

Quzum tapsın ot harda?

Kövşənlərdə ot azdı,

Yağış yağa, ot arta!

– Bu da bahar, quzunu

Apar çöldə otar da!

YAĞIŞ YAĞANDA

Dağların üzərindən

Bir top bulud ötürdü.

Birdən gurladı şimşək,

Düzənlərə, dağlara

Bahar sevinc gətirdi.

Yağış yağdı inci tək.

Çiçəklərin əlində

Elə bil ki, çətirdi

Göbələk…

    BAHARDA

Şimşəklər buludu

Qamçılar,

Buluddan ayrılar

Damcılar.

Buludlar torpağa

Pay atar,

Torpaqdan çiçəklər

Boy atar…

YAĞIŞDAN SONRA

Ilk bahar yağışıyla

Çimib çöl, çimib çəmən.

Ətrafı seyr edirəm

Öz kiçik pəncərəmdən.

Yağış kəsir, buludlar

Tərk edir göy üzünü.

Çiçəklər, yasəmənlər

Günə verir özünü.

BUDAQLARIN AĞ IŞIĞI

Yaz gələndə çiçəkləri

Qısqanıram çiçəklərə.

Budaqların ağ işığı

Dolur sevən ürəklərə.

Məşşatəyə dönür bahar,

Bağçanı, bağı bəzəyir.

Çiçəklənən hər bir ağac

Bir ağ yelkənə bənzəyir.

Bu yazın odlu nəfəsi

Içimdən gəlib keçəcək.

Ağ don geyinən ağaclar

Elə bil gəlin köçəcək…

DİLİ AÇILIR

Ürək yamanca sevinir

Ilk baharın gəlməsinə.

Vurulmuşam təbiətin

Hər sözünə, kəlməsinə.

Bahar körpə tumurcuğun,

Yarpağın dilini bilir.

Sinəsində inci yatan

Torpağın dilini bilir.

Danışır dərələr, dağlar,

Danışır düzlər, yamaclar.

Torpağın sözü deyilmi

Otlar, çiçəklər, ağaclar?

Günəş güldükcə bağların

Çiçəyi, gülü açılır.

Nəvaziş görəndə daşın,

Torpağın dili açılır…

BAHAR

Sən gəlirsən, nəfəsinlə

Yatanları oyadırsan.

Böyüyürsən yarpaq-yarpaq,

Çiçək-çiçək boy atırsan.

Ağacların budaqları

Olub puçur-puçur, bahar.

Dirəklərin də könlündən

Yarpaqlamaq keçir, bahar!

      ÖPƏ-ÖPƏ

Yaz yağışı budaqların

Çoxunu yuyur,

Qarlı qışdan miras qalan

Qoxunu yuyur.

Tumurcuğun qulağında

Sırğaya dönür,

Budaqların ürəyindən

Qorxunu yuyur.

Oyan deyir, – qış uzunu

Yatdığın yetər.

Ağacların gözündəki

Yuxunu yuyur.

Yağış yağır,

gülümsəyib

Boy atır Günəş.

Təbiəti öpə-öpə

Oyadır Günəş

    YAZ QARI

Gözəlləşib badamlar,

Gözəlləşib alçalar.

Baxıram sevinc ilə,

Budaqlara yağıb qar.

Səma necə aydındı,

Göydə bulud görünmür.

Günəş öz işindədi,

Bəs niyə qar ərimir?

Ağ don geyən budaqlar

Bir-birindən göyçəkdi.

Onların əynindəki

Qar deyil ha, çiçəkdi.

BAHARIN MƏKTUBU

Bahar məktub yazıbdır,

Xətti necə qəşəngdi.

Bu məktubun hər sözü,

Hər kəlməsi çiçəkdi.

O, quru budaqların

Üstündən yarpaq asıb.

Bizə öz məktubunu

Yaşıl qələmlə yazıb.

     BU BAHAR

Bu bahar o bahara

Bənzəməz bir gilə də.

O, ayrı bir don biçib

Çiçəyə də, gülə də.

Bu yaz dərdiklərimi

Dərməmişdim keçən yaz.

Bu yaz gördüklərimi

Görməmişdim keçən yaz.

”Bahar elə bahardı” –

Kim deyirsə, düz deyil.

Nə bu yarpaq o yarpaq,

Nə bu göz o göz deyil.

İLK BAHAR KİMİ

Yaz gələndə yamaclar,

Çəmənlər gülür üzə.

Zəminin ortasında

Lalələr dönür közə.

Çiçəklər budaqlara

Səpələnir qar kimi.

Məhəbbət də gələndə

Gəlir ilk bahar kimi.

İnsan bəxtəvər olur

Xəyallara dalanda.

Arzular qönçələyir

Qəlbə sevgi dolanda.

YAŞIL IŞIQ

Ağaclara baharın

İlıq nəfəsi dəycək,

Budaqlarda yarpaqlar

Yandı yaşıl işıq tək.

Tez ol, tez ol, əzizim,

Bizi səsləyir bahar.

Açılıb meşələrin

Qoynuna gedən yollar.

YAŞIL ALOV

Yaz gəlir, tumurcuqlar

Budaqları bəzəyir.

Onlar kibrit çöpünün

Kükürdünə bənzəyir.

Bu çöllər alışanda

Çox gözəl görünəcək.

Quru meşə yamyaşıl

Alova bürünəcək

BEŞ-ON GÜNƏ

Hər tərəf qupqurudu,

Baxıram çölə, düzə.

Beş-on günəcən bahar

Qonaq gələcək bizə.

Quru otun dibindən

Yamyaşıl ot bitəcək.

Yaşıl otun qoynunda

Quru otlar itəcək.

Sanki nəsə deyəcək

Ilk bahar ürəklənib.

Yarpaqlar ağacların

Qulağımı şəklənib?

Küləklərin dilində

Bir mehriban pıçıltı.

Budaqların üstündə

Həsrət puçur-puçurdu.

Indicə günəş nənə

Hər yana nur saçacaq.

Bahar ota, ağaca

Ürəyini açacaq.

Paxıllıqdan çovğunun

Ürəyi partlayacaq.

Sevincdən ağacların

Çiçəyi çırtlayacaq…

    YAZ DUMANI

Dağlara gəldi duman,

Elə bil tüldü duman.

Tüstü kimi tutsa da,

Dərəni, dağı duman,

Tüstü kimi gözümü

Göynətmir axı duman.

Əl ilə tutmaq olmaz

Çuxası boz dumanı.

Nənəm deyir: – Bərəkət

Gətirər yaz dumanı.

YAZIN BAYRAĞI

Yeri-göyü zəbt eləyib,

Qışın bəyaz qoşunu.

Qar altında novruzgülü

Itiribdir huşunu.

Mürgüləyən bənövşənin

Xəbəri yox xəbərdən.

Axıb gedən çayları da

Şaxta salıb təpərdən.

Nə qara, nə də çovğuna

Təslim olmur adamlar.

Hərəsinin ürəyində

Ilk baharın odu var…

Onlar ocaq qalayanda

Qışı tutar sancılar.

Tüstü yazın bayrağı tək

Bacalara sancılar…

   YAŞIL QILINC

Xəbərin var, buğdanın

Içində ot gizlənib?

Üstünə su səpmişəm,

Göyərəcək,

gözlə bir!

İçi buğdayla dolu

İri nəlbəkiyə bax! –

Hər buğdanın içindən

Yaşıl bir qılınc kimi

Sıyrılıb ot çıxacaq…

ОтветитьПереслать Добавить реакцию